Quality or Quantity Education?

In India now a days everybody talk about education. Everybody tell that education is main thing for development of education. Right. Our state governments and Central government also talk about providing education to all people. They announces new institutes for higher education, also improved various physical facilities to governments schools and colleges.

But the Main question is, all these step are sufficient? Will it really benefit society? Many says “of course, yes”.  But also some people including me will tell “No”.

Why “No”? Answer can be given by another question ” whether we want to provide Quality education or Quantity Education?”. By starting new institutes and providing physical falsities may increase quantity but not improve quality. Here is the example from “Gujarat Model”. There is one government village school in eastern tribe area of Gujarat. The School has total 8 standards. All classes have separate classrooms. Government also provide facility of mid-day mill and purified water to students. School has wide ground, separate toilets for girls and boys, means all necessary amenities.School also has computers as well as facility of distance learning or e-class. But the major problem is number of teachers. Government opens new schools to nearby area of village for students who live their. Result is that the number students per standard is decrease in the school. But government has rule for teacher to student ratio. So this 8 standard school has only 5 teachers. Out of 5 teachers, two teachers are work for government works like electorate roll correction and counting of people etc. The question is how 5 teachers can handle 8 standards? with each standard has different syllabus. How one teacher can two syllabus in two standards at the same time? Will student get quality education?

The second thing which stops quality education is syllabus in different universities and boards.Most the syllabus are politically influenced. some times the update of syllabus became center of scams. Those who design syllabus are highly paid peoples. They may be really intelligent. but actually they perform their duty seriously? Most of the times syllabus are copied from other universities without thinking much. Some times instead of including latest technology and events in syllabus, they make syllabus small and easy to pass the maximum number of students. In this circumstances how a student can get quality education?

Teachers in private institution are paid less as compare to government institutes and forced to work more. So they apply sort-cuts in duty. Like on-paper they show all work good but actually they not doing the work. same thing they do in checking answer sheets of exam. They are paid per answer sheet to examine. So to earn more they check more answer sheet and not consider quality of answer but quantity of answer and the students who write movie scripts are also passed in exams.

Many times a government rules also become the cause of low quality education. One of the rule is, teacher can not fail any student in primary school. So if student can’t able to even read or write anything can pass. So if child enroll in school then without learning anything he/she can complete primary eduction. Of course the percentage of literacy increase. But actually how many people learn?

Reservation is also one of the reason to stop supply of good teachers. If any general category candidate get 59% in eligibility test then he not eligible to become teacher,but if reserve category candidate get 55% then also he become eligible to become teacher. We need to think who can provide better education?

At last we must understand that quantity eduction just increase the “literate unemployment.” Is it better than “illiterate unemployment”?

Author : Tejash Patel

Why should remove Article 370?

Article 370 is very controversial topic in India. It provides special status to Jammu and Kashmir. Because of this article not a single rule can directly be applied in Jammu & Kashmir without the permit of J & K government. J & K government only applies rules in JK which are beneficial to them and not to the JK public.A person who not the citizen of JK can not purchase land in Kashmir. It restrict the businessmen and companies, which are not from JK to make Investment in JK. And actually that limits the development in JK. There is a major problem of unemployment in JK which force youth to do illegal activities. The politicians and anti national elements take benefit of this situation. They explain to people that this situation only develop because of Indian government and if they want to do progress they have to make their own country.

Pakistan support this separatists and also support terrorist to unstable the situation at JK. People suffers because of that a very lot. Many of Kashmir origin people (KP) leave JK because of the instability and terrorism, Government of India not support them to settle their life at either place (JK or outside JK in India). This make demand to separation of Kashmir more loudly and many politicians even from India support that.

The main question how to stop all this? The only way is to connect people of JK with other part of India give them employment and help JK people to re-settle their life at their origin place. How it Possible? By invite investors and make new policies for them. How can they implemented? Only by removing Article 370!

आखिर कब तक हम सहेंगे?

पाकिस्तानी फौजिओ घ्वारा भारतीय सरहदमे घुसकर भारतीय सैनिको पे किये गए हमले में 5 भारतीय जवान सहीद हो गए. इसके बाद पुरे भारतमे बवाल मच गया है. नेताओमें एक होड़ सी मची है बयां देने की. कुछ लोग जानबुजकर देश के खिलाफ बयां देते है बाकि लोग उनपे बयां पे अपने बयां से हमला करते है.कई लोग सडको पे उतर आते है, नारे लगते है, नेताओ के पुतले जलाते है, दुश्मन का राष्ट्रध्वज जलाया जाता है. ऐसा लगता है जैसे देशमे क्रांति आने वाली है. हर लोग लड़ने को तैयार हो गए है. पर थोड़े दिन बाद सब कुछ ख़तम. मामला शांत होते ही लोग अपने अपने काम में लग जाते है.

ऐसी घटनाए एक बार नहीं बार बार होती है. जब देशमें कोई जगह आतंकवादी हमला होता है, ये सबकुछ होता है. जब चीन के जवान गुस आते है, ये सबकुछ होता है. पाकिस्तान हमला करता है, ये सब कुछ होता है. पर उस सबका नतीजा क्या निकलता है? कुछ नहीं. जीतनी बार ये सबकुछ होता है. संसदमे चर्चा होती है. प्राइम मिनिस्टर, विपक्ष के नेता सभी की और से बयां आते है. एक्शन कोई नहीं उठाता.

जिस देशको गालिया दी जाती है. उसी से अब बातचीत शुरू होती है. उनके नेताओको यहाँ बुलाया जाता है. करोडो रूपये उनपे खर्च किये जाते है. सभी मामले को बातचीत से सुल्जाने की बात होती है. जिस पाकिस्तान मुर्दाबाद के नारे लगाये जाते थे उसी से क्रिकेट मेच खिलवाई जाती है और नारे लगनी वाली जनता उसी मेचकी महँगी टिकट खरीदकर उसका मजा उठाती है. लोग अमन की बाते करने लगते है. और इंतजार करते है दुश्मन के हमले का.

आकिर कब तक हम इस टेप को रिपीट करते रहेंगे? कब तक हम मेच खिलवाते रहेंगे? कब तक हम लोग वो मेच देखते रहेंगे? अगर हम उस मेच को देखना ही बंद कर देगे तो मेच अपने आप बंद हो जायेंगे. अगर हम इन नामर्दों को वोट की जगह चोट देंगे तो ये पुनरावर्तन जरुर अटकेगा. और एक नया दिन, नइ शुरुआत के साथ जरुर आएगा.

पाकिस्तान ने ये पहेली बार हमला नहीं किया है. उसने बार बार शांति करार का उल्लघन किय है. वो ऐसे छोटे छोटे हमले करके हमारे सेकड़ो जवान मर चूका है. पर हर बार हम उसे छोटा हमला मानकर अनदेखा करते है. और हमारी इसी गलतिका पाकिस्तान बार बार फायदा उठा रहा है. एक तरीके से पाकिस्तान भारतके साथ “साइलेंट वोर” खेल रहा है. जिसका नुकसान सिर्फ हमें ही हो रहा है, क्युकी हम उसका जवाब नहीं देते. पाकिस्तान के जवाब कभी भी भारतमे घुसकर हमला कर देते है पर हमारे सैनिको को हम उसकी मंजूरी नहीं देते. एसा क्यों? जब तक हम उनकी जमीं पे जेक उनको नहीं मारेंगे, वो बार बार हमारी जमी पे आके हमें मारेंगे. क्युकी वो लोग सिर्फ लड़ना चाहते है. कही पर भी. किसी से भी और कैसे भी.

लेखक: तेजश पटेल

શું આપણામાં બદલાવ જરૂરી નથી?

હમણા થયેલી કેટલીક ઘટનાઓ આપણને વિચારવા મજબુર કરે છે કે આપણા નેતાઓ, આપનું મીડીયા સીધી સાદી ઘટનાને પણ કેટલી અઘરી બનાવીને રજુ કરે છે. અને આપણે પણ થોડું વિચાર્યા વગર તેમની વાતોમાં આવી જઈએ છીએ. અહી એવી જ કેટલીક ઘટનાઓ છે જેના વિષે આપણે થોડુક વિચારવાની જરૂર છે.

સૌપ્રથમ ઘટના છે દેશની રાજધાની દિલ્હીની. બાઈક સ્ટંટ કરતા “બાઈકર્સ ગેંગ”ના એક સભ્યને પોલીસની ગોળી વાગી અને તેનું મૃત્યુ થયું. દેશમાં બહુ હોબાળો થયો. મીડિયા અને લોકોએ પોલીસની કાર્યવાહીની નિંદા કરી કરી. પણ શું પોલીસની કાર્યવાહી ખરેખર ખોટી હતી?  સૌપ્રથમ તો બાઈકર્સ ગેંગનો ત્રાસ કેટલાય મહિનાઓથી હતો. જાહેર માર્ગો પર સ્ટંટ કરવાથી ખુદ બાઈકર્સ માટે તો જોખમી હતુ જ સાથે સાથે રસ્તા પરથી પસાર થતા અન્ય નિર્દોષ લોકો માટે પણ તેટલું જ જોખમી હતું. બીજી વાત કે જયારે પોલીસે બાઈકર્સને અટકાવવા પ્રયત્ન કર્યો તો બાઈક ચાલકોએ પોલીસ ઉપર જ પથ્થર મારો કર્યો. વળતા જવાબમાં પોલીસે ગોળીબાર કર્યો અને એક બાઈક પર બેઠેલા વ્યક્તિનું મૃત્યુ થયું. કેટલાક લોકોએ કહ્યું કે પોલીસે હવામાં ગોળીબાર કરવો જોઈતો હતો. પરંતુ કોઈએ વિચાર્યું કે જો આપણી ઉપર કોઈ હુમલો કરે અને આપની જોડે હથિયાર હોય તો આપણે શું કરીએ? શું આપણે વિચારવા બેસીએ કે તે ચલાવવું કે નહિ? ના. આપણે પણ એ જ કરીએ જે દિલ્હી પોલીસે કર્યું. મ્રત્યુ પામેલા વ્યક્તિના પરિવાર વાળાએ પોલીસ પર હત્યાનો આરોપ લગાવ્યો. પણ શું એમને પહેલા તપાસ કરી હતી કે એમનો છોકરો મોડી રાત સુધી દોસ્તો સાથે શું કરે છે? ક્યાં ફરે છે? શું પોતાના સંતાન વિષે તપાસ કરવાની જવાબદારી તેમના માં-બાપની નથી?               આજ ઘટનાને કેટલાક લોકોએ ધર્મ સાથે જોડી. તેમનો દાવો હતો કે પોલીસે આરોપી હિંદુ હતો એટલે તેની હત્યા કરી. શું ગોળી ચલાવતા પહેલા પોલીસ તેને તેનું નામ પૂછવા ગઈ હતી? કે ધર્મ પૂછવા ગઈ હતી?

બીજી ઘટના છે કાવડ યાત્રાની. ભારતમાં લાખો લોકો અલગ અલગ ધર્મસ્થાનોની પદ યાત્રા કરે છે. આ તેમની આસ્થાનો વિષય છે. પરંતુ કેટલાક લોકો પગપાળા યાત્રાના બહાને રસ્તા પર ત્રાસ ફેલાવે છે. રસ્તા પર આવતા જતા લોકો પર હુમલા કરે છે. શું તે યોગ્ય છે? જરા પણ નહિ. ધર્મ ના નામે અવ કૃત્યોને સાંખી લેવાય નહિ. જો કે આવા કૃત્યોના વિરોધ કરનાર કેટલાક લોકો તો આવી યાત્રાને જ ખોટી ગણાવે છે અને તેને રોકવાની વાત કરે છે. શું તે યોગ્ય છે? જરા પણ યોગ્ય નથી. લાખો લોકોની આસ્થાને રોકવી જોઈએ નહિ. પરંતુ ધર્મને નામે ત્રાસ ફેલાવનાર પર કડક કાર્યવાહી કરવી જોઈએ અને અન્ય લોકોએ પણ કાર્યવાહી માટે પોલીસને સાથ આપવો જોઈએ. ધર્મના નામે ત્રાસ ફેલાવનારા એ કોઈ એક ધર્મમાં નહિ પરંતુ ભારતમાં લગભગ બધા જ ધર્મમાં જોવા મળે  છે. જેમના પર કાર્યવાહી થવી જરૂરી છે. ધર્મના નામે તેમના કૃત્યોને યોગ્ય ઠેરવવા ન જોઈએ.

ત્રીજી ઘટના છે, યુ.પી.ની આઈ.એ.એસ. ઓફિસર દુર્ગા શક્તિ નાગપાલ ની. તેને એટલા માટે સસ્પેન્ડ કરવામાં આવી કે તેને એક મસ્જિદની ગેરકાયદે બનાવેલી દીવાલ તોડવાનો આદેશ આપ્યો. શું ગેરકાયદે બાંધકામ તોડવું એ શું અપરાધ છે? યુ.પી. સરકારના કહેવા મુજબ રમજાન માસમાં આ રીતનો આદેશ તંગદીલી વધારે  છે. પણ શું મુસ્લિમ ધર્મમાં રમજાન માસમાં ખોટા કામનો વિરોધ કરવો એ અપરાધ છે? દરેક ધર્મમાં ખોટા કામનો વિરોધ કરવો એ દરેક વ્યક્તિની પવિત્ર ફરજ બતાવવામાં આવી છે. બીજું કે રમજાન માસમાં આવો આદેશ આપવો જો ખોટી વાત હોય તો એનો મતલબ એવો થયો કે રંજન માસમાં મુસ્લિમ ગમેતે ખોટું કામ કરે તો તેને સજા ન કરી શકાય. એજ રીતે હિન્દુઓને શ્રાવણ મહિનામાં અને ખ્રિસ્તીઓને નાતાલ વખતે સજા ન થાય. શું તે જરા પણ યોગ્ય છે ખરું? હકીકતમાં યુ.પી. સરકારે ધર્મના નામે પોતનું કામ કર્યું છે. ખનન માફિયા સામે સખ્ત કાર્યવાહી કરના ઓફિસરને હટાવીને સરકાર ખનન માફીયાઓને બચાવી રહી છે. અને તે વસ્તુ જ યુ.પી. સરકારના ખનન કૌભાંડ તરફ આગલી ચીંધે છે. જરૂર છે સરકારની આવી નીતિનો વિરોધ કરવાની અને સરકારનો ભ્રષ્ટાચાર સામે લાવવાની.

“ ધર્મના નામે ભારતમાં ગમે તેવા ખોટા કામને સારા કામમાં અને સારા કામને ખરાબ દર્શાવી શકાય છે. કદાચ ધર્મ જ એક એવી વસ્તુ છે જેના નામ પર લોકો પાસે કોઈ પણ કામ કરાવી શકાય છે. ”

~:: તેજશ પટેલ ::~